2016 Bezoek mijn Blégny en Amerikaans Kerkhof

Zaterdagmorgen, 6u30. Met een 60-tal staan we vertrekkensklaar voor de busrit naar Blegny. Er ontbreekt echter nog één persoon: Ronny. Telefoontje naar Ronny. Ja, hij is bijna klaar. Nog even wachten aan de voordeur. Daar is Ronny, eindelijk. Oké, nu kunnen we echt vertrekken naar Blegny, in de omgeving van Luik.

José, zelf ex-mijnwerker in Eisden, geeft ons op zijn schalkse manier uitleg over het (luidruchtig) gebruik van de machines en de ondergrondse uitrustingen, over de angsten voor ontploffingen (methaangas) en instortingen en de (zware) werkomstandigheden van de “kompels”, over de meedogenloze kinderarbeid (vanaf 8 jaar), over de boetes bij verlies van een schop, over de verschillen tussen de manier van werken in Limburg (recenter, moderner) en Luik, over de beroepsziekten (stoflong) en de pensioenregeling en ook over de vriendschappen. Omdat de Belgen werk vonden in betere omstandigheden kwamen steeds meer Italiaanse mijnwerkers in de Belgische mijnen werken. Na het zwaar ongeval in Marcinelle in 1956, waar veel Italianen het leven lieten, kwamen Turken en Polen en later Marokkanen in de mijnen werken .

Dan is het tijd voor ons bezoek aan het Amerikaans oorlogskerkhof Henri Chapelle. Dit kerkhof is 23 ha groot en vanaf 1944 aangelegd door de eerste Infanteriedivisie van het Eerste Amerikaans Leger. In deze necropolis vonden 7.989 Amerikanen een laatste rustplaats. Zij sneuvelden tijdens de opmars van het 1ste Leger door het noorden van Frankrijk, België, Nederland, Luxemburg en Duitsland en tijdens de verschrikkelijke Slag om de Ardennen in de winter van 1944-1945.

In de bezoekersruimte staan de kaarten die de troepenbewegingen van deze periode aanduiden. Op de arcaden, die stevige zuilen, staan, per Amerikaanse staat, het aantal vermiste soldaten op het moment van de bouw ervan en, indien achteraf toch geïdentificeerd, hun namen. Het bronzen standbeeld stelt de Engel van de Vrede voor en achteraan het kerkhof staat een muur met het opschrift:

“In honorable memory of those who gave their lives for their country” -“In eerbiedige gedachtenis van hen die hun leven gaven voor hun land